21 Μαρτίου - παγκόσμια ημέρα αφιερωμένη στον αγώνα κατά του ρατσισμού

Σήμερα, σε όλο τον κόσμο και στη χώρα μας εκφράζουν τα αντιρατσιστικά τους αισθήματα εκατομμύρια άνθρωποι που πιστεύουν στην ειρήνη, τη συναδέλφωση των λαών, την κοινωνική αλληλεγγύη, τη συνεργασία και την αλληλοβοήθεια ανθρώπων και κοινωνιών. Στα πλαίσια αυτού ανέλαβα εκ μέρους του σχολείου μας να κάνω μια αναφορά σ' αυτή τη μέρα.
Τί είναι ο ρατσισμός; Ρατσισμός είναι η ιδεολογία σύμφωνα με την οποία μια φυλή είναι ανώτερη από τις άλλες και επομένως η κυριαρχία της πάνω σ' αυτές είναι "φυσική" και "νόμιμη". Αυτός είναι ο φυλετικός ρατσισμός που χωρίζει τους ανθρώπους ανάλογα με το χρώμα του δέρματος. Υπάρχει ο εθνικός ρατσισμός: Η χώρα μου είναι ανώτερη, καλύτερη από τις άλλες και άρα όλες οι άλλες κατώτερες (παραδόξως αυτή η πίστη υπάρχει σε όλες σχεδόν τις χώρες) + θρησκευτικός, κοινωνικός ρατσισμός κτλ...
Ποιά είναι η αιτία; Έχουμε όλοι λίγο ρατσισμό μέσα μας; Η ρατσιστική ιδεολογία είναι γέννημα πρώτα και κύρια των κοινωνικών ομάδων και τάξεων που έχουν την εξουσία (πολιτική και οικονομική). Αυτοί έχουν άμεσο όφελος απ' το να διαιρούνται οι λαοί και να "σφάζονται", ανάλογα με τις διαφορές που προαναφέραμε. Δηλαδή άσπροι εναντίον μαύρων, Ευρωπαίοι εναντίον Ασιατών, Έλληνες εναντίον Τούρκων, χριστιανοί εναντίον μουσουλμάνων, ντόπιοι εναντίον ξένων και εν τέλει όλοι εναντίον όλων. Όλο αυτό, ώστε να παραμένει αδιασάλευτη η κυριαρχία των λίγων απέναντι στους πολλούς, η εκμετάλλευση των πάντων, ακόμα και της ανθρώπινης ζωής. Και λανσάρεται μάλιστα αυτή η κυριαρχία ως μόνιμη και αιώνια.
Ας αναφερθούμε ιδιαίτερα στα πιο αδικημένα, κατατρεγμένα και τραγικά θύματα του ρατσισμού. Είναι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες σ' όλη τη γη και ανάμεσά τους εκατομμύρια παιδιά. Αυτοί δεν είναι θύματα μόνο της ύπαρξης αυτής της ιδεολογίας άλλα και της εφαρμογής και επιβολής της, δηλαδή του πολέμου και της φτώχειας. Να σας τρομάξω λίγο; Φανταστείτε πως για κάποιο λόγο, πόλεμο ας πούμε, αναγκαζόμασταν να εγκαταλείψουμε τα σπίτια μας, όλος ο νόμος Θεσσαλίας ίσως, και με ένα μπόγο στην πλάτη, χωρίς χρήματα γιατί δε θα υπήρχαν τράπεζες, χωρίς ταυτότητα, γιατί θα είχε χαθεί ίσως στη φωτιά, χωρίς τίποτα γενικά, να βρεθούμε στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στη Σομαλία, στην Αιθιοπία...σε χώρες τόσο ξένες, τόσο μακρινές, τόσο διαφορετικές στον πολιτισμό και στον τρόπο ζωής από τη δική μας...Ευτυχώς για μας, δυστυχώς για κείνους, συμβαίνει το αντίθετο. Από αυτές τις χώρες έρχονται εδώ πρόσφυγες και μετανάστες. Αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο, διεθνές, οικουμενικό ζήτημα που πρώτα-πρώτα είναι κοινωνικό και πολιτικό, και πρέπει να αντιμετωπίζεται ως τέτοιο.
Να καταλάβουμε δηλαδή ότι ο κόσμος αυτός, νεολαία στην πλειοψηφία του, είναι θύματα του πολέμου και της φτώχειας, διώχθηκαν από τις πατρίδες τους, δεν είναι ξέμπαρκοι τουρίστες. Δεν έχουν εφόδια, χαρτιά, νομιμότητα, χρήματα. Είναι φτωχοί, πεινάνε, κρυώνουν, αρρωσταίνουν και το κυριότερο πνίγονται απ' την απόγνωση, το φόβο, την αβεβαιότητα για το μέλλον. Τέλος είναι και διαφορετικοί. Άρα εδώ στην Ελλάδα πρέπει να τύχουν ανθρωπιστικής αντιμετώπισης, να προστατεύονται τα δικαιώματά τους ως ανθρώπινα όντα. Δε θα αναφερθώ στο αν οι δυτικές ηγεσίες και κοινωνίες μας, που δέχονται το κύμα των μεταναστών στέκονται στο ανθρωπιστικό τους ύψος. Εκείνο που θα πω είναι πως ο καθένας μας πρέπει να σταθεί ενάντια στο ρατσισμό, να ξεκινήσει από την ατομική του συμπεριφορά.
Ρατσιστής λοιπόν; Όχι ευχαριστώ. Όχι στο ρατσισμό, όχι στις αιτίες που τον δημιουργούν και τον τρέφουν. Όχι στον πόλεμο, όχι στη φτώχεια. Όχι στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Όχι στις διακρίσεις, το μίσος, το φόβο. Αλληλεγγύη, αλληλοβοήθεια, σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια.

Νόµιµοι οι µετανάστες, άσυλο στους πρόσφυγες ! Έξω οι φασίστες από τις γειτονιές ! Όχι στη FRONTEX και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης !

Στις 19 Μάρτη διαδηλώνουµε για να στείλουµε το µήνυµα στη κυβέρνηση ότι δεν περνάει ούτε το «Μνηµόνιο» του ρατσισµού ούτε το Μνηµόνιο της λιτότητας. Και στις 21 Μάρτη µε απόφαση της ΟΛΜΕ σε κάθε σχολείο διοργανώνεται µέρα δράσης εκπαιδευτικών και µαθητών µε αφορµή την παγκόσµια µέρα κατά του ρατσισµού.

Οι ηρωϊκοί αγώνες των µεταναστών και των προσφύγων έφεραν ξανά στο προσκήνιο τα αιτήµατα για την νοµιµοποίηση των µεταναστών και του ασύλου στους πρόσφυγες. Τα συνδικάτα, οι φοιτητές και οι µαθητές βρέθηκαν µαχητικά στο πλευρό τους. Όλη τη χρονιά η κυβέρνηση προσπάθησε να στοχοποιήσει τους µετανάστες και τους πρόσφυγες για να αποπροσανατολίσει τους εργαζόµενους και τη νεολαία που εξοργισµένοι µε την πολιτική της λιτότητας για χάρη των Τραπεζιτών οργάνωσαν 10 Γενικές Απεργίες!

Η ρατσιστική κατρακύλα της κυβέρνησης την έφερε στο σηµείο να ψηφίζει νόµο για να χτίσει φράχτη στον Έβρο και στρατόπεδα συγκέντρωσης ενώ 100 εκατοµµύρια ευρώ σπαταλήθηκαν για την FRONTEX, την συνοριακή ευρωπαϊκή αστυνοµία που δολοφονεί στο Έβρο και το Αιγαίο. Οι νέες «επιτροπές ασύλου» έχουν µετατρέψει το δικαίωµα στο άσυλο ξανά σε µακρινό όνειρο ανθρώπων κατατρεγµένων που µπαίνουν ξανά στην ουρά στη Π.Ράλλη για να απορριφθούν κατά εκατοντάδες! Το κουτσουρεµένο δικαίωµα στην ιθαγένεια για τα παιδιά και την ψήφο των µεταναστών µπαίνει ξανά στο στόχαστρο από το δικαστικό κατεστηµένο. Η κυβέρνηση αντί να ανοίξει τη διαδικασία νοµιµοποίησης συστρατεύεται µε τους Σαρκοζί, Μέρκελ και Κάµερον, αυτούς που θέλουν µια Ευρώπη-ρατσιστικό φρούριο. Αυτούς που τώρα θέλουν να κλείσουν πιο ασφυκτικά τα σύνορά της απέναντι στους εξεγερµένους λαούς της Β. Αφρικής και της Μ. Ανατολής, σε αυτούς που εξεγείρονται κόντρα στους δικτάτορες µε τους οποίους η ΕΕ συνεργάζεται για δεκαετίες!

Την ίδια στιγµή ο Χ.Παπουτσής ξεδιάντροπα διακηρύσσει ότι συνεργάζεται µε τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής στο κέντρο της Αθήνας γυρνώντας τη πλάτη στις καταγγελίες για τις ρατσιστικές και φασιστικές επιθέσεις κατά µεταναστών και αριστερών στον Άγιο Παντελεήµονα και στη Πλατεία Αττικής. Όµως τα στηρίγµατα τους µετά την µεγαλειώδη διαδήλωση στις 15 Γενάρη στον Αγιο Παντελεήµονα τρίζουν. Την ίδια ώρα, η φιλοκυβερνητική διαχείριση 
Γ. Καµίνη που πρότεινε ψήφισµα κατά των απεργών µεταναστών δεν πήρε την στήριξη της πλειοψηφίας του ∆ηµοτικού Συµβουλίου που αρνήθηκε να βάλει στη κυβερνητική ρατσιστική πολιτική.

Με ρατσιστικά ψέµατα για τους µετανάστες και τους πρόσφυγες για το ποιος φέρνει την ανεργία, τη φτώχεια, την υποβάθµιση της ζωής στις γειτονιές προσπαθεί η κυβέρνηση να αποπροσανατολίσει τον οργισµένο κόσµο των απεργιών και των διαδηλώσεων κατά της πολιτικής του Μνηµονίου και των περικοπών του Καλλικράτη. Όµως ,δεν είναι οι µετανάστες που απολύουν διακόσιες χιλιάδες συµβασιούχους αλλά οι υπουργοί του Γ.Παπανδρέου. ∆εν είναι οι πρόσφυγες που κλείνουν νοσοκοµεία και σχολεία στις γειτονιές και διαλύουν τη δηµόσια συγκοινωνία αλλά οι υπουργοί της κυβέρνησης που βάζουν χαράτσια παντού για να ξεπληρωθεί το χρέος στους Τραπεζίτες, µε πανάκριβα εισιτήρια και πεντάευρω στην εφηµερία των νοσοκοµείων!

Οι µετανάστες που βρέθηκαν µαζικά στα απεργιακά συλλαλητήρια είναι δύναµη για τα συνδικάτα και για τους εργατικούς αγώνες, είναι δύναµη για να ανατρέψουµε την λιτότητα και τις περικοπές. Οι απεργοί πείνας από τη Κρήτη έφεραν αυτή τη πραγµατικότητα στο προσκήνιο. Με την νοµιµοποίηση σώζουµε τα Ασφαλιστικά Ταµεία και βρίσκουµε τους πόρους για ένα ισχυρό σύστηµα δηµόσιας Υγείας. Ενώνουµε τους αγώνες για συλλογικές συµβάσεις στα εργοστάσια, τις βιοτεχνίες, τα χωράφια που διασφαλίζουν όλους ενάντια στην µαύρη, απλήρωτη, ανασφάλιστη εργασία που τώρα επιχειρούν να την γενικεύσουν οι εργοδότες. Ο Εµάζ Αζίζ σκοτώθηκε σε δολοφονικό εργατικό ατύχηµα όταν έπεσε από το Τρίτο όροφο του υπουργείου Εργασίας, εργαζόµενος ως αδήλωτος καθαριστής!

Μετά την πετυχηµένη πανεργατική απεργία της 23 Φλεβάρη βγαίνουµε ξανά στους δρόµους στις 19 Μάρτη! ∆ίνουµε συνέχεια στα αντιρατσιστικά συλλαλητήρια της 15ης Γενάρη και στις κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στους απεργούς πείνας µετανάστες και πρόσφυγες! Για να απαιτήσουµε νοµιµοποίηση των µεταναστών και άσυλο στους πρόσφυγες, µε αποφάσεις από κάθε συνδικάτο και φοιτητικό σύλλογο. Για να διώξουµε τους νεοναζί που προκαλούν στους δρόµους, οργανώνουν επιθέσεις στις Πλατείες και χαιρετίζουν ναζιστικά στα ∆ηµοτικά Συµβούλια της Αθήνας για να υπογραµµίσουν ότι είναι οµογάλακτοι του Χίτλερ.

ΠΙΣΩ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ…

Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008. Ο Αλέξης έγινε ήρωας στα πανό των διαδηλωτών, έγινε ο «γνωστός- άγνωστος» στα κανάλια του CNN, έγινε ο «δεκαπεντάχρονος Αλέξανδρος» στους μελό επικήδειους των καναλιών. Σήμερα, δύο χρόνια μετά το θανάσιμο τραυματισμό του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από πυροβολισμούς ειδικού φρουρού της Ελληνικής Αστυνομίας και μέχρι να «εξοστρακιστεί» η επόμενη σφαίρα στο στήθος κάποιου παιδιού θα θυμόμαστε τα «Δεκμβριανά», τα γεγονότα που ακολούθησαν μετά από αυτό το αποτρόπαιο έγκλημα ,πορείες, ταραχές με χαρακτήρα κοινωνικής εξέγερσης στους δρόμους όλης της χώρας.
Στην πόλη μας μάλιστα συνελήφθησαν 25 Λαρισαίοι από τους οποίους οι 17 είναι ανήλικοι μαθητές σχολείων της πόλης, οι υπόλοιποι φοιτητές, νέοι μετανάστες. Οι κατηγορίες τους, τους παραπέμπουν με τον «αντιτρομοκρατικό» νόμο και με την κατηγορία της «σύστασης εγκληματικής- τρομοκρατικής οργάνωσης». Είναι η πρώτη φορά που ο αντιτρομοκρατικός νόμος ενεργοποιείται για να καταστείλει ένα κίνημα.
Εμείς οι μαθητές όμως, επιστρέφουμε στους δρόμους με ανανεωμένες δυνάμεις, ανανεωμένη οργή για τα γεγονότα στην πόλη μας, το θάνατο του Αλέξη αλλά και για άλλα προβλήματα που ξεχειλίζουν. Οι αίθουσες της πλήξης, το εξοντωτικό πρόγραμμα, η «πειθαρχία και υπακοή» στο σύστημα, στην αστυνομοκρατούμενη κοινωνία, στους καθ-ηγητές, στην τηλεόραση και αργότερα στον εργοδότη, στον πολιτικό, στην κατανάλωση, στη φιλήσυχη ζωή...
Αντιδρούμε, λοιπόν στην εξημέρωσή μας από το κράτος και κάνουμε την εξέγερση της 6ης Δεκεμβρίου Επανάσταση. Αγωνιζόμαστε ενάντια στην αδικία και στην κατάχρηση εξουσίας και διεκδικούμε τα δικαιώματά μας πέρα από κόμματα και οργανώσεις. Πίσω στους δρόμους…

‘Όλοι στην πορεία τη Δευτέρα 6/12/2010 και ώρα 13.00

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

Μαθητικές Παρελάσεις

Έφτασε, λοιπόν, άλλη μια επέτειος, άλλη μια εθνική εορτή, άλλη μια «28η Οκτωβρίου»… Μαζί με αυτή γνωστά σενάρια, που λίγο πολύ έχουμε ζήσει όλοι…Έρχεται η περίοδος που μας λένε οι γυμναστές «Ποια παιδιά θέλουν να κάνουν παρέλαση;». Μόλις διαπιστώνουν ότι η προθυμία είναι μηδαμινή αρχίζει ο μονόλογος ( «είναι τιμή και υποχρέωσή σας» …) και οι απειλές ( «όσοι δεν κάνουν παρέλαση θα πάρουν χαμηλότερο βαθμό» ή «θα σας κόψουμε την εκδρομή»…). Και τελικά επιλέγονται κάποια άτομα και υποχρεώνονται να παρελάσουν θέλουν δε θέλουν!
Γύρω από το θέμα «παρέλαση» υπάρχει μεγάλη σύγχυση, την οποία το Υπουργείο Παιδείας δεν κάνει τον κόπο να ξεκαθαρίσει εξαιτίας, βέβαια του πολιτικού κόστους. Είναι όμως κάποια πράγματα που ως μαθητές και ως πολίτες γενικότερα οφείλουμε να γνωρίζουμε. Κάθε σχολείο, πρώτα απ’ όλα, είναι υποχρεωμένο βάσει νόμου να στείλει αντιπροσωπεία στην παρέλαση, αλλά κανένας μαθητής δεν είναι υποχρεωμένος να συμμετέχει σε αυτή την αντιπροσωπεία αν δε θέλει.
Οι τιμωρίες που επιβάλλονται επειδή οι μαθητές αρνούνται να συμμετέχουν στο άγημα της παρέλασης είναι παράνομες και δε δικαιολογούνται από καμία διάταξη. Άλλωστε, όσον αφορά τη μείωση της βαθμολογίας, ας υπενθυμίσουμε στους γυμναστές ότι η βαθμολογία σε ένα μάθημα αποσκοπεί στην αξιολόγηση και στην αντικειμενική εκτίμηση της απόδοσης και όχι στη συμμόρφωση των μαθητών. Ειδικά για το μάθημα της Γυμναστικής υπάρχουν συγκεκριμένα κριτήρια εξέτασης για να βγουν οι βαθμοί των μαθητών και κανένα από αυτά δεν είναι η παρέλαση.
Ας ανατρέξουμε, όμως στο παρελθόν. Ως γνωστόν, η ιδέα της παρέλασης των μαθητών με τρόπο στρατιωτικό ανήκει στον Χίτλερ. Στόχος του ήταν να καλλιεργήσει ψυχολογία μαζικής πειθαρχίας στη γερμανική νεολαία. Στην Ελλάδα καθιερώθηκε από τη Δικτατορία του Μεταξά.
Η μαθητική παρέλαση, επίσης δεν προβλέπεται στο τελετουργικό των εθνικών εορτασμών σε καμία ευρωπαϊκή χώρα, Ο συνήθης τρόπος συμμετοχής των μαθητών είναι η απόθεση λουλουδιών σε μνημεία.
Γνωρίζουμε, λοιπόν και πράττουμε… Θέτουμε τους προβληματισμούς μας και αντιδρούμε ανάλογα… Είναι πράγματι αυτός ο κατάλληλος τρόπος να τιμήσουμε τους προγόνους μας που αγωνίζονταν για ελευθερία και δημοκρατία; Ή μήπως η ίδια η διαδικασία της παρέλασης και ο εξαναγκασμός συμμετοχής των μαθητών σε αυτή είναι πράξη αντιδημοκρατική και πέρα για πέρα ανελεύθερη; Κάθε μαθητής οφείλει να γνωρίζει τη νομοθεσία, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του, όσον αφορά τις μαθητικές παρελάσεις, ώστε να κρίνει και να δρα έχοντας πάντα το θάρρος της γνώμης του.

Πρόβα παρέλασης
«…Λοιπόν, κάντε τετράδες. Οι άριστοι μπροστά, τα στουρνάρια πίσω. Έτσι. Θα κάνουμε βήματα για την παρέλαση. Δεν θα ακούω «κιχ». Άχνα! Μέσα η κοιλιά, έξω το στήθος. Θα ακούγεται μόνο το ποδοβολητό σας. Εν-δυο, εν-δυο… Με περηφάνια. Εν-δυο, εν-δυο, τρία κι εμπλοκή. Ψηλά τα κεφάλια, άδεια είναι έτσι κι αλλιώς, δεν τα βαραίνει τίποτα. Λοιπόν… Σας είπαν, βέβαια, οι δασκάλες για την επέτειο. Έχετε καταλάβει γιατί θα παρελάσουμε; Επέτειος του «Όχι». Πριν από εβδομήντα χρόνια οι παππούδες, οι προπαππούδες σας, όσοι ζούσαν τέλος πάντων από τους προγόνους σας – ρωτήστε τις μανάδες σας ποιοι – είπαν «όχι» στους Ιταλούς. Αν θέλετε τη γνώμη μου, ανοησίες έκαναν… Τα καλύτερα «όχι» είναι τα «ναι» Θέλω να πω, δεν μπορείς να είσαι μόνο στείρα άρνηση. Πρέπει να έχεις θετική πρόταση. Δηλαδή, ας έλεγαν στους Ιταλούς «θέλετε να περάσετε; Ωραία! Πόσα δίνετε; ’Η να τους πουν «γιατί από την Αλβανία, ρε παιδιά», δεν πάτε απ΄ τον άλλο δρόμο ή με το καράβι. Τέλος πάντων, δεν είχαν θετική σκέψη, το φάγανε το κεφάλι τους.
Συγκεντρωθείτε στο βήμα! Εν-δυο, εν-δυο, τρία κι εμπλοκή, εν-δυο, εν-δυο τρία κι αλλαγή! Τι θες Κωστάκη; Τουαλέτα; Να κρατηθείς! Να μάθετε να ελέγχετε τους σφιγκτήρες σας. Η πατρίδα αυτό απαιτεί από σας. Εγκράτεια. Τι είν’ η πατρίδα μας; Ξεχάστε και τους κάμπους και τα βουνά και τα ποτάμια. Αυτά τα βάλαμε υποθήκη. Θα τα δώσουμε στους Γερμανούς, στους Γάλλους, στους Άραβες, στους Κινέζους, σ’ όσους φιλάνθρωπους μας προστρέχουν με δάνεια. Εμ, τι να σας κάνω; Τόσα χρόνια δανεικά κι αγύριστα… Όλοι μαζί δεν τα φάγαμε; Τρέξτε τώρα Τι θες Γιαννάκη; Άλλα σου λέει ο μπαμπάς σου; Βγες απ’ τη γραμμή και πάρε 20 κάμψεις. Και μην ακούσω ανάσα.
Εν-δυο, εν-δυο, τρία κι εμπλοκή! Ψηλά το κεφάλι, μέσα η κοιλιά, έξω το στήθος! Τί νομίζεις πως κρατάς, ομπρέλα για τη βροχή; Σημαία κρατάς, βρε βούρλο! Την κυανοκίτρινη. Για δες την καλύτερα. Μπλε φόντο και 12 κίτρινα αστεράκια. Αυτή είναι η πατρίδα σου, βλαμμένο! Πατρίδα είναι η ισοτιμία του ευρώ, το γκισέ της τράπεζας, οι δόσεις του δανείου της τρόικας, τα τοκοχρεολύσια των πιστωτών! Τι θαρρείς πως είναι πατριωτισμός, χαζοχαρούμενο πιτσιρίκι; Να πληρώνεις τη δόση του στεγαστικού σου δανείου, να δίνει της δόση της εφορίας, να μη ρωτάς γιατί αυξήθηκε πάλι ο ΦΠΑ, να μη διαμαρτύρεσαι όταν απολύεσαι, να υπογράφεις τη σύμβαση εργασίας με κλειστά μάτια, να έχεις πίστη στον εργοδότη, να μην υπονομεύεις την κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας.
Τί θες Σαλίκ; Διώξανε τον μπαμπά σου απ’ την οικοδομή και σκέφτεστε να γυρίστε Αλβανία; Αδιαφορώ! Κα ποιος σας κρατάει; Τον τόπο πιάνετε Εν-δυο, εν-δυο, τρία κι εμπλοκή! Τί είναι Ελενίτσα; Σε προσβάλλουν αυτά που λέω; Βγες απ’ τη γραμμή, κάνε είκοσι φορές τον περίβολο κι αύριο μου φέρνεις είκοσι σελίδες πυκνογραμμένες με τη φράση «Ζήτω το έθνος, ζήτω η τρόικα, ζήτω το Μνημόνιο»! Εν-δυο, εν-δυο τρία κι αλλαγή!»
Από τους Σχολιαστές χωρίς Σύνορα

Ανεξάρτητη Μαθητική Κίνηση

Αφίσα Αντιρατσιστικής Πορείας 6 Μαρτιου

Σύνορα, σίδερα, κάγκελα και φράχτες….

Ένας κόσμος χωρισμένος σε κλουβιά. Και μέσα του εμείς, αγρίμια που υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια «αυτό που τους ανήκει» και είναι έτοιμα να κατασπαράξουν οποιονδήποτε διαφορετικό από αυτά που προσπαθεί να βρει καταφύγιο στην τόσο σημαντική γη τους. Είναι πράγματι αυτό που θέλουμε να είμαστε; Ας σκεφτούμε τους δούλους της αρχαίας Αθήνας όπως μας τους παρουσίασε ο Αριστοτέλης: Οι σκλάβοι στην Αθήνα αποτελούσαν περιουσία του αφέντη τους (ή του κράτους), που μπορούσε να τους μεταχειριστεί όπως έκρινε σωστό.
Μπορούσε να τους δώσει, πουλήσει, νοικιάσει ή κληροδοτήσει. Ένας δούλος μπορούσε να παντρευτεί και να αποκτήσει παιδιά, αλλά μια τέτοια οικογένεια δεν ήταν αναγνωρισμένη από την πολιτεία, και ο κύριός τους μπορούσε να σκορπίσει τα μέλη της αν ήθελε.
Οι δούλοι είχαν ελάχιστα δικαιώματα στις δίκες και πάντα αντιπροσωπεύονταν από τον κύριό τους σε τέτοιες περιστάσεις. Κάποιο παράπτωμα που θα τιμωρούταν με πρόστιμο για έναν ελεύθερο πολίτη, για κάποιο δούλο θα σήμαινε μαστίγωμα. Με μικροεξαιρέσεις η κατάθεση ενός δούλου δεν είχε νομική ισχύ εκτός κι αν ήταν απόρροια βασανιστηρίων. Οι δούλοι βασανίζονταν σε διάφορες περιστάσεις κατά τη διάρκεια κάποιας δίκης γιατί παρέμεναν πιστοί στον κύριό τους. Μας θυμίζει λοιπόν τους «δούλους» της σημερινής εποχής, τους μετανάστες, που έχουν τόσα δικαιώματα και ελευθερίες στις σύγχρονες, εξελιγμένες και δήθεν ανεκτικές κοινωνίες όσα οι σκλάβοι στα πανάρχαια χρόνια Τώρα λοιπόν που κατατέθηκε το νέο νομοσχέδιο περί ελληνικής ιθαγένειας για τα παιδιά των αλλοδαπών που γεννήθηκαν ή παρακολουθούν ελληνικό σχολείο στην Ελλάδα, οι οπαδοί του συστήματος δουλοποίησης των μεταναστών εξεγείρονται. Ομαδικά «πυρά» από ακροδεξιούς, βέβαια και «ελληναράδες» έχουν τεθεί σε δημόσια διαβούλευση για το συγκεκριμένο νομοσχέδιο. Οι περισσότεροι προτείνουν ως δήθεν λύση το δημοψήφισμα…"Ξεχνώντας" πως ποτέ τα ανθρώπινα αλλά και τα πολιτικά, δημοκρατικά δικαιώματα δεν αποφασίζονται με αυτόν τον τρόπο. Μια Δημοκρατία ΟΦΕΙΛΕΙ έτσι κι αλλιώς να τα παρέχει και να τα υπερασπίζεται χωρίς να τα διαπραγματεύεται. Πάσης φύσεως φασιστοειδή ποντάρουν στο φόβο του λαού και τον εντείνουν με τη βοήθεια πάντα των κατά τα άλλα αντικειμενικών και αμερόληπτων Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (ή Εξαπάτησης). Κάθε συνειδητοποιημένος πολίτης του κόσμου, όμως πρέπει να καταλάβει ότι δεν πρέπει καν να τίθεται θέμα δημοψηφίσματος όταν το θέμα αφορά θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Προϋποτίθεται ότι ζούμε σε μια κοινότητα, σ’ ένα «κράτος», ότι συναναστρεφόμαστε με πολίτες και όχι με λυσσασμένους «πατριώτες». Και όσοι αρνούνται να δώσουν στους μετανάστες τα (αυτονόητα) δικαιώματα απλά αρνούνται και την αλήθεια, ότι δηλαδή στο βάθος είμαστε όλοι μετανάστες. Είμαστε όλοι, απ’ του διαόλου τη μάνα ο καθείς, απέναντι στο κράτος, στην εξουσία, στους λίγους, στους ισχυρούς που διαφεντεύουν την ύπαρξή μας και διαπραγματεύονται τα δικαιώματα και τις ελευθερίες μας. Βέβαια, το παρόν νομοσχέδιο είναι μεν μια καλή αρχή, δεν μπορούμε όμως να «κάνουμε τα στραβά μάτια» στους λόγους για τους οποίους προτάθηκε. Γιατί αναμφίβολα είναι μια καιροσκοπική κίνηση από μέρους της κυβέρνησης και σίγουρα ψηφοθηρική. Πρέπει άρα να γίνουν ουσιαστικότερες κινήσεις για το θέμα των μεταναστών για να μπορέσουν επιτέλους και αυτοί οι άνθρωποι να νιώθουν αυτό που είναι: ίσοι με όλους, άνθρωποι και όχι Έλληνες ή Ξένοι. Πότε τελικά θα αντιληφθούμε ότι γινόμαστε αυτό που το περιβάλλον μας επιτάσσει; Πότε θα αντιληφθούμε ότι η λέξη άνθρωπος και πολίτης υπερβαίνει σε σημασία έναν εθνικό προσδιορισμό; Μπορούμε να συνεχίσουμε να υπάρχουμε και να εξελισσόμαστε, πρώτα ως άνθρωποι και έπειτα ως Έλληνες, αν δεν συνειδητοποιήσουμε το σύγχρονο περιβάλλον, στο οποίο ζούμε; ; Κυρίως όμως, αν δεν βάλουμε την έννοια Άνθρωπος υπεράνω αυτής του Έλληνα; Η πατρίδα φωλιάζει μέσα μας και όχι σε σημαίες και εθνικά σύμβολα
«...ποτέ μη λες ότι είσαι Αθηναίος ή Κορίνθιος, αλλά πολίτης του κόσμου»… Σωκράτης
«Δε δέχομαι τα σύνορα, δε με χωρούν τα φαινόμενα, πνίγομαι!....Όχι! Όχι! Ποτέ μην αναγνωρίσεις τα σύνορα του ανθρώπου! Να σπας τα σύνορα! Να αρνιέσαι ό,τι τα μάτια σου θωρούν!! Ποιος μας φυτεύει σε τούτη τη γη χωρίς να μας ζητήσει την άδεια; Ποιος μας ξεριζώνει από τούτη τη γη χωρίς να μας ζητήσει την άδεια;…»
Συγκέντρωση (Πορεία) αλληλεγγύης στους μετανάστες Σάββατο 6 Μαρτίου πλ. Ταχυδρομείου

Ανεξάρτητη Μαθητική Κίνηση