Το μεταναστευτικό ζήτημα δεν είναι πρωτοφανές, διαρκεί όσο διαρκούν και τα κάθε λογής εκμεταλλευτικά οικονομικά συστήματα. Στο «φιλελεύθερο» κόσμο του 19ου και 20ου αιώνα που κατήργησαν την δουλεία το κύμα μετανάστευσης έρχεται να την αντικαταστήσει εξυπηρετώντας τα κατά καιρούς οικονομικά συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Επομένως δεν αποτελεί σύγχρονη τάση κι ο ρατσισμός και τα πογκρόμ ενάντια στους μετανάστες, όμως παρατηρείται μία έντονη αύξηση του εθνικιστικού καρκινώματος που εξαπλώνεται μολύνοντας την ζωή ντόπιων και ξένων. Ξαφνικά, φέτος το καλοκαίρι, εμφανίζονται από το πουθενά δήθεν πρωτοβουλίες πολιτών (με πρωταγωνιστές πρωτοκλασάτα στελέχη της Χρυσής Αυγής) οι οποίες διαμαρτύρονται ενάντια στους μετανάστες. Οι «λαϊκές» αυτές πρωτοβουλίες, που θυμίζουν τις ομάδες πολιτών του Μουσολίνι που κατέβαιναν στους δρόμους κυνηγώντας αλλοεθνείς, αποφάσισαν ότι τα παιδιά των μεταναστών δεν έχουν θέση στην παιδική χαρά του Α.Παντελεήμονα. Έτσι καθημερινά βρίσκονται σε περιπολία φουσκωτοί φασίστες, ξυλοκοπούν μετανάστες χέρι χέρι με την αστυνομία, και με την ανοχή ορισμένων φιλήσυχων νοικοκυραίων.
Όλοι αυτοί, είτε είναι τρομοκρατημένοι μικροαστοί είτε original νεοναζί, ξεχνούν το μεταναστευτικό παρελθόν του ελληνικού λαού. Όποιος ξεχνά το παρελθόν του είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει, οπότε ας σκεφτούν λίγο ότι το προσωνύμιο των ελλήνων μεταναστών στην Αμερική ήταν βρωμοέλληνες…
Επίσης ας σκεφτούν ότι το ελληνικό κράτος είναι συνεργός των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην διαιώνιση των αιτιών της «λαθρο»μετανάστευσης. Η ελλαδίτσα λοιπόν δεν αρνήθηκε ποτέ την στήριξη της στους πολέμους του ΝΑΤΟ, οι οποίοι καταδικάζουν χιλιάδες συνανθρώπους μας στην μετανάστευση και την προσφυγιά. Το ελληνικό κράτος και η ΕΕ κάνει τα στραβά μάτια σε όλα αυτά διότι οι «ξένοι» έχτισαν όλα τα ολυμπιακά έργα, και εκατοντάδες άλλα έργα υποδομής και αποτελούν ακόμη τα εύκολα θύματα της αβεβαιότητας, τα φθηνά εργατικά χέρια. Αποτελούν επίσης τον αποδιοπομπαίο τράγο για κάθε κοινωνικό πρόβλημα. Γίνονται αφορμή για την επέλαση της αστυνομοκρατίας, και τοποθετούνται στην ρίζα της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Η εκάστοτε κυβέρνηση καλύπτει την ανικανότητα της πίσω από τους μετανάστες που προκαλούν την ανεργία, πίσω από τους μετανάστες-εγκληματίες. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, αναγκάζονται να πληρώσουν για την προσωρινή παραμονή τους σε καιροσκόπους εκμεταλλευτές.
Η λύση δεν είναι η περιθωριοποίηση που συνεπάγεται την γκετοποίηση και την όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων, αλλά η ατομική και θεσμική αφομοίωση των αλλοεθνών αδερφών μας, με νομιμοποίηση και άσυλο στους κατατρεγμένους και κολασμένους της γης. Επιπλέον, η συνδικαλιστική απαίτηση για ίσα εργασιακά δικαιώματα στους μετανάστες μέσα από διαρκείς απεργίες βάζει τέλος στα όνειρα των αφεντικών για επιπλέον αφαίμαξη των φθηνών εργατικών τους χεριών, αλλά και στην μείωση των μεροκάματων των ντόπιων.
• Όχι στην Ευρώπη-φρούριο
• Άσυλο στους μετανάστες(«λαθραίους» και μη) – Ίσα εργατικά-εκπαιδευτικά δικαιώματα
• Καμία ανοχή στις φασιστικές επιθέσεις σε συνανθρώπους μας
Έλληνες και ξένοι, ενωμένοι εργάτες ενάντια στην εκμετάλλευση και την ανισότητα
Οι μετανάστες σφράγισαν με το αίμα τους την ανάπτυξη του Ευρωπαικού καπιταλισμού, ας μην σφραγίσουν και με την απέλαση τους την φυλετική «καθαρότητα» της πολιτισμένης Ευρώπης…
Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2009
Ρατσισμός - Παιδεία
Στην σημερινη εποχη, με τον συνεχη καταιγισμο πληροφοριων, τα κεφαλια μας εχουνε γινει παθητικοι δεκτες ανεπεξεργαστων μυνηματων.
Καθημερινα,πολιτικοί και δημοσιογράφοι εκμεταλλευόμενοι το γεγονος αυτο, οργιάζουν πάνω στα μυαλά μας. Πρωταρχικός στόχος για την εξάλειψη αυτου του λυπητερού φαινομένου που λαμβανει χωρα στην εποχή μας, είναι η ενίσχυση και η δημιουργια μιας παιδείας που θα διδάσκει την ισότητα σε όλες της τις μορφές, τον σεβασμό προς τους αλλοθρησκους, τους αλλοφυλλους και τους
αλλοεθνεις αλλα και γενικότερα τον σεβασμό για την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια.
Πρέπει να γίνουν ριζικές αλλαγές ωστε να μην διδάσκεται ο εθνικισμός στα σχολεία, οι μαθητές να μην παραπληροφορούνται ιστορικά και να μην φανατίζονται θρησκευτικά. Χρειαζόμαστε ενα σχολείο που να διαμορφώνει συνειδήσεις ανθρώπων αλληλέγγυων και ζωντανών, με κριτική σκέψη, και όχι παθητικούς δέκτες μαζοποιημένων προπαγανδιστικων μυνημάτων.
Πέρα απο την προπαγάνδα όμως που ασκείται απο το σύστημα, υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που αναπτύσσουν το προβλημα του ρατσισμού στα σχολεία. Άσχετα όμως με την πηγή του, το πρόβλημα παραμένει το ίδιο. θύματα στις περισσότερες περιπτώσεις είναι τα άτομα διαφορετικής εθνικότητας. Στα ελληνικά σχολεία φοιτούν πάνω από 100.000 αλλοδαποί μαθητές, ένας αριθμός που συνεχώς αυξάνεται. Αυτοί οι μαθητές είναι αναγκασμένοι να αντιμετωπίσουν σημαντικές φυλετικές διακρίσεις οι οποίες μεταφράζονται ως η αίσθηση υπεροχής των στοιχείων του οικείου έθνους και η περιφρόνηση των αντίστοιχων χαρακτηριστικών στοιχείων που συνθέτουν την ταυτότητα άλλων εθνών. Μεταφράζονται επίσης ως η άρνηση και η αδιαλλαξία να δεχθούμε οτιδήποτε που για εμάς είναι ξένο και άγνωστο. Κύριοι εκφραστές αυτού του είδους διακρίσεων είναι οι γονείς, ακολουθούν οι καθηγητές και ελάχιστες εξαιρέσεις μαθητών. Πολλοί είναι εκείνοι οι γονείς, οι οποίοι ενοχλούνται με την παρουσία αλλοδαπών μαθητών στα σχολεία των παιδειών τους και φέρνουν διάφορα προσχήματα για να τους απομακρύνουν. Την ίδια στάση κρατούν και μερικοί δάσκαλοι και καθηγητές. Στην πραγματικότητα, χρησιμοποιούμε τους αλλοδαπούς μαθητές ως καταφύγιο για τη δική μας ανεπάρκεια. Σύμφωνα με μαρτυρίες πολλών καθηγητών, οι αλλοδαποί μαθητές σπάνια προξενούν προβλήματα, ιδίως όταν τους δίνουμε το σεβασμό που τους αξίζει. Εάν κάποιες φορές παρουσιάζουν απροσάρμοστη συμπεριφορά, οφείλεται στη δική μας άρνηση να τους
εντάξουμε στο σχολικό περιβάλλον και να τους βοηθήσουμε να προσαρμοστούν ομαλότερα. Το δικαίωμα στην εκπαίδευση δε γνωρίζει σύνορα και δε δίνεται μόνο σε προνομιούχους. Κάθε παιδί δικαιούται ίσες ευκαιρίες στη ζωή. Ας μην το αποκλείσουμε από τη γνώση, την εξέλιξη, το ευτυχισμένο παρόν και το ελπιδοφόρο μέλλον, επειδή απλά γεννήθηκε κάπου αλλού.Εξάλλου, οι διακρίσεις θεωρούνται καταφύγιο για τη δική μας αδυναμία και άγνοια. Την παραδοχή και την κατανόηση την περιμένουμε μόνο από τους δυνατούς. Εσείς έχετε τη δύναμη?
Καθημερινα,πολιτικοί και δημοσιογράφοι εκμεταλλευόμενοι το γεγονος αυτο, οργιάζουν πάνω στα μυαλά μας. Πρωταρχικός στόχος για την εξάλειψη αυτου του λυπητερού φαινομένου που λαμβανει χωρα στην εποχή μας, είναι η ενίσχυση και η δημιουργια μιας παιδείας που θα διδάσκει την ισότητα σε όλες της τις μορφές, τον σεβασμό προς τους αλλοθρησκους, τους αλλοφυλλους και τους
αλλοεθνεις αλλα και γενικότερα τον σεβασμό για την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια.Πρέπει να γίνουν ριζικές αλλαγές ωστε να μην διδάσκεται ο εθνικισμός στα σχολεία, οι μαθητές να μην παραπληροφορούνται ιστορικά και να μην φανατίζονται θρησκευτικά. Χρειαζόμαστε ενα σχολείο που να διαμορφώνει συνειδήσεις ανθρώπων αλληλέγγυων και ζωντανών, με κριτική σκέψη, και όχι παθητικούς δέκτες μαζοποιημένων προπαγανδιστικων μυνημάτων.
Πέρα απο την προπαγάνδα όμως που ασκείται απο το σύστημα, υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που αναπτύσσουν το προβλημα του ρατσισμού στα σχολεία. Άσχετα όμως με την πηγή του, το πρόβλημα παραμένει το ίδιο. θύματα στις περισσότερες περιπτώσεις είναι τα άτομα διαφορετικής εθνικότητας. Στα ελληνικά σχολεία φοιτούν πάνω από 100.000 αλλοδαποί μαθητές, ένας αριθμός που συνεχώς αυξάνεται. Αυτοί οι μαθητές είναι αναγκασμένοι να αντιμετωπίσουν σημαντικές φυλετικές διακρίσεις οι οποίες μεταφράζονται ως η αίσθηση υπεροχής των στοιχείων του οικείου έθνους και η περιφρόνηση των αντίστοιχων χαρακτηριστικών στοιχείων που συνθέτουν την ταυτότητα άλλων εθνών. Μεταφράζονται επίσης ως η άρνηση και η αδιαλλαξία να δεχθούμε οτιδήποτε που για εμάς είναι ξένο και άγνωστο. Κύριοι εκφραστές αυτού του είδους διακρίσεων είναι οι γονείς, ακολουθούν οι καθηγητές και ελάχιστες εξαιρέσεις μαθητών. Πολλοί είναι εκείνοι οι γονείς, οι οποίοι ενοχλούνται με την παρουσία αλλοδαπών μαθητών στα σχολεία των παιδειών τους και φέρνουν διάφορα προσχήματα για να τους απομακρύνουν. Την ίδια στάση κρατούν και μερικοί δάσκαλοι και καθηγητές. Στην πραγματικότητα, χρησιμοποιούμε τους αλλοδαπούς μαθητές ως καταφύγιο για τη δική μας ανεπάρκεια. Σύμφωνα με μαρτυρίες πολλών καθηγητών, οι αλλοδαποί μαθητές σπάνια προξενούν προβλήματα, ιδίως όταν τους δίνουμε το σεβασμό που τους αξίζει. Εάν κάποιες φορές παρουσιάζουν απροσάρμοστη συμπεριφορά, οφείλεται στη δική μας άρνηση να τους
εντάξουμε στο σχολικό περιβάλλον και να τους βοηθήσουμε να προσαρμοστούν ομαλότερα. Το δικαίωμα στην εκπαίδευση δε γνωρίζει σύνορα και δε δίνεται μόνο σε προνομιούχους. Κάθε παιδί δικαιούται ίσες ευκαιρίες στη ζωή. Ας μην το αποκλείσουμε από τη γνώση, την εξέλιξη, το ευτυχισμένο παρόν και το ελπιδοφόρο μέλλον, επειδή απλά γεννήθηκε κάπου αλλού.Εξάλλου, οι διακρίσεις θεωρούνται καταφύγιο για τη δική μας αδυναμία και άγνοια. Την παραδοχή και την κατανόηση την περιμένουμε μόνο από τους δυνατούς. Εσείς έχετε τη δύναμη?
Ψυχολογία, ρατσισμός και προπαγάνδα
Το φαινόμενο του ρατσισμού δεν έχει τόσο την βάση του σε λογικά αίτα, όσο σε ψυχολογικές καταστάσεις. Γι’αυτό και παρατηρείται συνήθως στα χαμηλότερα στρώματα της κοινωνικής ιεραρχίας, εκεί που η απελπισία και η μιζέρια μετατρέπεται σε μίσος για το διαφορετικό, το ¨απειλητικό¨ ξένο . Έτσι ο ρατσισμός λειτουργέι σαν φαντασιακός μηχανισμός μετάθεσης ευθυνών μιας ολόκληρης κοινωνίας στους αδύνατους, εκείνους που δεν ανήκουν στον στενό κύκλο του «εμείς», άρα στοχεύουν στον αφανισμό μας. Σε μια υποσυνείδητη προσπάθεια να προσδιορίσουμε τον εαυτό μας, αποκλείουμε τον άλλο.
Σε μια προσπάθεια να μετριάσουμε την δυστυχία της καταπίεσης, της ανασφάλειας και της αδικίας προκαλούμε πόνο στον ήδη κατατρεγμένο και αδύναμο, καθιστώντας τον κατώτερο μας.
Σε αυτό το ασταθές και παθολογικό ψυχολογικό υπόβαθρο των μαζών επενδύουν τα ΜΜΕ προπαγανδίζοντας ξενοφοβικά μυνήματα. Πρόκειται για την γνωστή τακτική του ‘‘διαίρει και βασίλευε’’ , προσαρμοσμένη όμως σε κοινωνικό επίπεδο. Η ενότητα των εργαζόμενων θα αποτελούσε πραγματική απειλή για το σύστημα, εαν οι δυο ομάδες διεκδικούσαν απο κοινού τα δικαιώματα τους. Σπέρνοντας την διχόνοια η άρχουσα τάξη πετυχαίνει την εξασθένιση και αποπροσανατόλιση του εργατικού αγώνα. Το ΄τρικ΄ αυτό υπήρξε ανέκαθεν όπλο της εξουσίας. Όπως αναφέρει ο Χίτλερ στο βιβλίο του “Mein Kampf” (Ο αγών μου), προκειμένου κάποιος να εμφανιστεί ως αντίπαλος πρέπει να χρωματιστεί με τα πιο μελανά χρώματα.
Όσο και να προσπαθεί πάντως το σύστημα να κατασκευάσει πλασματικές αλήθειες, η πραγματικότητα βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας. Μπορεί το πέπλο της παραπληροφόρησης που την σκεπάζει να μας εμποδίζει να την κοιτάξουμε κατάματα, όμως σίγουρα είμαστε ακόμα ικανοί να περάσουμε την πόρτα του σπιτιού μας, εγκαταλείποντας τις φοβίες μας, και να την ανακαλύψουμε μόνοι μας.
τους την φυλετική «καθαρότητα» της πολιτισμένης Ευρώπης…
(Να σημειωθεί εδώ, πως δεν ισχυριζόμαστε οτι οι εκπρόσωποι των ανωτερων κοινωνικών στρωμάτων δεν φέρουν ρατσιστικές αντιλήψεις, αλλά οι ίδιοι,αποσκοπώντας σε οικονομικά ή άλλου είδους προσωπικά οφέλη ,λειτουργούν μάλλον ως πομποί ξενοφοβικών μυνημάτων, παρά ως παθητικοί δέκτες αυτών. Εξάλλου η πλειοψηφία των βίαιων και φανατισμένων ρατσιστικών επιθέσεων προέρχονται απο ανθρώπους χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων.)
Σε μια προσπάθεια να μετριάσουμε την δυστυχία της καταπίεσης, της ανασφάλειας και της αδικίας προκαλούμε πόνο στον ήδη κατατρεγμένο και αδύναμο, καθιστώντας τον κατώτερο μας.
Σε αυτό το ασταθές και παθολογικό ψυχολογικό υπόβαθρο των μαζών επενδύουν τα ΜΜΕ προπαγανδίζοντας ξενοφοβικά μυνήματα. Πρόκειται για την γνωστή τακτική του ‘‘διαίρει και βασίλευε’’ , προσαρμοσμένη όμως σε κοινωνικό επίπεδο. Η ενότητα των εργαζόμενων θα αποτελούσε πραγματική απειλή για το σύστημα, εαν οι δυο ομάδες διεκδικούσαν απο κοινού τα δικαιώματα τους. Σπέρνοντας την διχόνοια η άρχουσα τάξη πετυχαίνει την εξασθένιση και αποπροσανατόλιση του εργατικού αγώνα. Το ΄τρικ΄ αυτό υπήρξε ανέκαθεν όπλο της εξουσίας. Όπως αναφέρει ο Χίτλερ στο βιβλίο του “Mein Kampf” (Ο αγών μου), προκειμένου κάποιος να εμφανιστεί ως αντίπαλος πρέπει να χρωματιστεί με τα πιο μελανά χρώματα.
Όσο και να προσπαθεί πάντως το σύστημα να κατασκευάσει πλασματικές αλήθειες, η πραγματικότητα βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας. Μπορεί το πέπλο της παραπληροφόρησης που την σκεπάζει να μας εμποδίζει να την κοιτάξουμε κατάματα, όμως σίγουρα είμαστε ακόμα ικανοί να περάσουμε την πόρτα του σπιτιού μας, εγκαταλείποντας τις φοβίες μας, και να την ανακαλύψουμε μόνοι μας.
τους την φυλετική «καθαρότητα» της πολιτισμένης Ευρώπης…
(Να σημειωθεί εδώ, πως δεν ισχυριζόμαστε οτι οι εκπρόσωποι των ανωτερων κοινωνικών στρωμάτων δεν φέρουν ρατσιστικές αντιλήψεις, αλλά οι ίδιοι,αποσκοπώντας σε οικονομικά ή άλλου είδους προσωπικά οφέλη ,λειτουργούν μάλλον ως πομποί ξενοφοβικών μυνημάτων, παρά ως παθητικοί δέκτες αυτών. Εξάλλου η πλειοψηφία των βίαιων και φανατισμένων ρατσιστικών επιθέσεων προέρχονται απο ανθρώπους χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων.)
Εισαγωγή στον ρατσισμό
Όλοι γνωρίζουμε πάνω-κάτω τι είναι ο ρατσισμός . Γνωρίζουμε όμως το
πραγματικό έυρος της δύναμης του, αλλά και τις συνέπειες του ?
Ο ρατσισμός μπορεί να εκφραστεί μέσα απο το σχολείο, την οικογένεια, διάφορες κοινωνικές ομάδες, ακόμα και απο το 10χρονο πιτσιρίκι της γειτόνισσας. Ο καθένας μπορεί να είναι φορέας του, καθώς ασυνείδητα εγκαθίσταται στα μυαλά μας, σαν μικρόβιο –μικρόβιο για τον άνθρωπο, αρρώστια για την ανθρωπότητα- . Και όντως, η συσχέτιση του ρατσισμού με ασθένεια, θα μας επέτρεπε την καλύτερη προσέγγιση του, μιας και δεν στηρίζεται στην λογική ή σε πραγματικές καταστάσεις, αλλά στην εύκολη λύση της μετατόπισης των ευθυνών στο διαφορετικό. Έτσι, ο συνειδητός ρατσισμός θα μπορούσε να χαρακτηριστέι πληρέστερα ως ψυχική αδυναμία. Δυστυχώς όμως, ο πραγμάτικος κίνδυνος και η καταστρεπτικότητα του μικροβίου αυτού, δεν κρύβεται πίσω απο τους φορείς του, αλλά απο τους ασκητές της προπαγάνδας που το γεννά. Μιας προπαγάνδας που στον βωμό του προσωπικού κέρδους δεν διστάζει να διαμελίσει τις πρωταρχικές αξίες του ανθρώπινου γένους : την ελευθερία και την ισότητα...
πραγματικό έυρος της δύναμης του, αλλά και τις συνέπειες του ?
Ο ρατσισμός μπορεί να εκφραστεί μέσα απο το σχολείο, την οικογένεια, διάφορες κοινωνικές ομάδες, ακόμα και απο το 10χρονο πιτσιρίκι της γειτόνισσας. Ο καθένας μπορεί να είναι φορέας του, καθώς ασυνείδητα εγκαθίσταται στα μυαλά μας, σαν μικρόβιο –μικρόβιο για τον άνθρωπο, αρρώστια για την ανθρωπότητα- . Και όντως, η συσχέτιση του ρατσισμού με ασθένεια, θα μας επέτρεπε την καλύτερη προσέγγιση του, μιας και δεν στηρίζεται στην λογική ή σε πραγματικές καταστάσεις, αλλά στην εύκολη λύση της μετατόπισης των ευθυνών στο διαφορετικό. Έτσι, ο συνειδητός ρατσισμός θα μπορούσε να χαρακτηριστέι πληρέστερα ως ψυχική αδυναμία. Δυστυχώς όμως, ο πραγμάτικος κίνδυνος και η καταστρεπτικότητα του μικροβίου αυτού, δεν κρύβεται πίσω απο τους φορείς του, αλλά απο τους ασκητές της προπαγάνδας που το γεννά. Μιας προπαγάνδας που στον βωμό του προσωπικού κέρδους δεν διστάζει να διαμελίσει τις πρωταρχικές αξίες του ανθρώπινου γένους : την ελευθερία και την ισότητα...
Κυριακή 9 Νοεμβρίου 2008
Νοέμβρης 73: Αυτός ο αγώνας συνεχίζεται, δεν δικαιώθηκε, δεν εξαγοράζεται
Πολλά ακούγονται γύρω από το «φάντασμα» της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ενώ αυτή, όπως λέει το τραγούδι «πέρασε εύκολα απ’ την μνήμη στην καρδιά», κάποιοι βασίζουν πολιτικά οφέλη πάνω στα θύματα της ασυμβίβαστης νεολαίας. Οι μεν, θεσπίζοντας το Πολυτεχνείο ως εθνική γιορτή, εξυπηρετούν τις δημόσιες σχέσεις τους εξυμνώντας τον Νοέμβρη στον οποίο δεν είχαν καμία συμμετοχή. Οι δε, προσπαθούν να δείξουν ότι ο Νοέμβρης δεν έφερε καμία αλλαγή, και ότι η χούντα δεν άφησε θύματα στο πέρασμα της. Ποια είναι η αλήθεια γύρω από τον Νοέμβρη; Ποιοι ξεκίνησαν αυτή την κατάληψη που έβαλε φωτιά στα θεμέλια του καθεστώτος;
Αρχικά, καλό είναι να κατανοήσουμε την κατάσταση της Ελλάδας στην περίοδο 67-74, και όλο το αντιδικτατορικό κίνημα όλων των αποχρώσεων. Εκτός από την δράση των Ελλήνων εξόριστων στην Γαλλία, πολλές ένοπλες οργανώσεις στην Ελλάδα διεξήγαγαν έναν αγώνα με προκηρύξεις, διαδηλώσεις και βομβιστικές επιθέσεις ενάντια στην χούντα. Ανάμεσα τους: Κίνημα 20ης Οκτώβρη, Λαϊκή Επαναστατική Αντίσταση, ΠΑΚ(μετέπειτα ΠΑΣΟΚ!), Αλληλεγγύη-Αντίσταση-Απελευθέρωση κλπ. τοποθέτησαν σύνολο 178 βόμβες στην διάρκεια της δικτατορίας. Βέβαια οι περισσότεροι αγώνες ξεπήδησαν περίπου το 1972 προμηνώντας μεγάλες αναταραχές. Ξέσπασαν αποχές στους μηχανικούς, στην Πάντειο, στην Φιλοσοφική, και στην συνέχεια γενικές αποχές ενάντια στις ελεγχόμενες φοιτητικές εκλογές. Δεν ξεχνιέται φυσικά η κατάληψη της Νομικής στις αρχές του 1973. Ένας ολόκληρος λαός, αγανακτισμένος από το αμερικανοκίνητο φασιστικό καθεστώς βρήκε την χαμένη του ελπίδα στους νεολαίους της Νομικής. Αντιθέτως, τα «δημοκρατικά» κόμματα έκαναν εκκλήσεις αποχώρησης και τερματισμού της κατάληψης.
Φτάνουμε λοιπόν έτσι στον Νοέμβρη, έναν μήνα εξ αρχής πυρετώδη και γεμάτο διαδηλώσεις. Η αστυνομία φυσικά, ως όργανο του κάθε καθεστώτος, αντιμετώπιζε βίαια, με συλλήψεις και άγριους ξυλοδαρμούς τους εργάτες και τους φοιτητές που αγανακτισμένοι ορμούσαν στις συμπλοκές. Και ενώ εκκρεμούσε δίκη 17 φοιτητών για συμμετοχή στα επεισόδια, την Τετάρτη 14 Νοεμβρίου, η συνέλευση του Πολυτεχνείου αποφασίζει συγκέντρωση(στην συνέχεια κατάληψη) του χώρου του Μετσόβιου. Την συνέλευση αποτελούσαν αριστεροί πολλών αποχρώσεων (κομμουνιστές, μαοϊκοί, τροτσκιστές, σοσιαλδημοκράτες), διάφοροι ανένταχτοι/ανεξάρτητοι και μερικοί αναρχικοί. Τα κόμματα της κεντροδεξιάς δεν πήραν επίσημη θέση, απείχαν φυσικά από την κατάληψη, ενώ η αντί-ΕΦΕΕ(ΚΝΕ) κατηγορούσε τους χιλιάδες συγκεντρωμένους ως προβοκάτορες, και προσπάθησε να εκκενώσει βίαια τον χώρο. Παρά την αρνητική αντιμετώπιση, μαζεύεται πολύς κόσμος, ξεκινάει μια εργατική συνέλευση και μια μαθητική. Τα συνθήματα δεν είναι απλώς αντιδικτατορικά, εμπνέονται από τους εργατικούς αγώνες και είναι αντικαπιταλιστικά. Ενδεικτικά: Κάτω η χούντα, Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία, Κάτω το κεφάλαιο, Επανάσταση Λαέ, Έξω οι Αμερικάνοι, και από τους αντιεξουσιαστές Κάτω το κράτος. Ξεκινούν οι πρώτες διαδηλώσεις με χιλιάδες άτομα, που για να αντιμετωπίσουν τους μπάτσους στήνουν φλεγόμενα οδοφράγματα και επιτίθενται με πέτρες και τούβλα. Τις επόμενες δυο μέρες συνεχίζονται ακατάπαυστα οι συνελεύσεις, οι διακηρύξεις και οι βίαιες διαδηλώσεις. Η αντί-ΕΦΕΕ/ΚΝΕ αποφασίζει να συμμετέχει φιμώνοντας τις ελεύθερες φωνές. Προσπαθούσε μέχρι το τέλος να σταματήσει την εξέγερση όπως παραδέχονται στο τεύχος 8 1974 της Πανσπουδαστικής. Αντίθετα, παραμένει μειοψηφία και συμβιβάζεται.
Την Παρασκευή 16 Νοέμβρη οι συγκεντρωμένοι μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο φτάνουν τις 50.000, και ο χαρακτήρας παραμένει αντικαπιταλιστικός-αντιιμπεριαλιστικος., με προοπτική την βίαιη σύγκρουση με την ακροδεξιά κάστα κυβερνώντων. Οι διαδηλώσεις την νύχτα καταλήγουν σε αιματηρές συμπλοκές. Τα όργανα της ΕΛ.ΑΣ. επιτίθενται με δακρυγόνα, αύρες και περίστροφα στους διαδηλωτές, ενώ ελεύθεροι σκοπευτές σκοτώνουν ανελέητα. Οι εξεγερμένοι απαντούν με βόμβες μολότοφ, τούβλα, επιθέσεις σε τράπεζες και στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Και ενώ ξετυλίγεται η καθολική άρνηση του λαού μας στον φασισμό, ο στρατός καλείται να επέμβει. Τανκς και στρατιώτες εμφανίζονται, σκορπίζοντας τον τρόμο στους συγκεντρωμένους. Ο κόσμος διασπάται σε διαδηλώσεις σε γύρω δρόμους, και οι υπόλοιποι εγκλωβίζονται στο Πολυτεχνείο. Η αντί-ΕΦΕΕ που κατέλαβε τον ραδιοφωνικό σταθμό ξεκινά ειρηνικά καλέσματα για συμφιλίωση(αδέλφια μας φαντάροι… κλπ). Η πλειοψηφία, γνωρίζοντας πως οι μισθοφόροι δεν υπάρχει περίπτωση να τους υπερασπιστούν, βλέπουν τον θάνατο στον ορίζοντα. Ακούγεται πως κάποιοι σκέφτονται να τους επιτεθούν με αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς, μα σύντομα καταλαβαίνουν πως είναι ανώφελο μπροστά στις ερπύστριες των τανκς.
Ξημερώματα του Σαββάτου 17 Νοέμβρη, ένα θωρακισμένο όχημα, αφού αρχικά οπισθοχωρήσει, εισβάλλει γκρεμίζοντας την κεντρική πύλη του Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Στην συνέχεια το χάος: συλλήψεις, δολοφονίες, ξυλοδαρμοί, και ο ραδιοφωνικός σταθμός σταματά… Το κέντρο της Αθήνας αιματοκυλίστηκε, και η ιστορία του ελληνικού λαού χαράχτηκε ανεξίτηλα από τους νέους ελεύθερους-πολιορκημένους του Πολυτεχνείου.
35 χρόνια μετά τιμούμε τους ήρωες που πάλεψαν για την ελευθερία, την ανεξαρτησία και την ανατροπή της εκμεταλλευτικής κοινωνίας. Βλέπουμε πως η μεταπολίτευση δεν έφερε την κοινωνία που ονειρευόμαστε. Ακόμα και σήμερα μας φιμώνουν, μας αντιμετωπίζουν με την αστυνομία τους. Μας μεγαλώνουν μέσα στην πιο μεγάλη σκλαβιά, την οικονομική, και την πιο ύπουλη προπαγάνδα, τα ΜΜΕ. Χαιρετίζουμε τους νεκρούς αγωνιστές και κάθε ανατρεπτική φωνή στον κόσμο, και απαντούμε με νέους ασυμβίβαστους αγώνες. Αναγνωρίζουμε το Πολυτεχνείο όχι ως γιορτή εθνικής μνήμης, αλλά ως ταξική εξέγερση, η οποία καταλαμβάνει σπουδαία θέση δίπλα στο Γαλλικό Μάη του 68, και το ηρωικό κίνημα των Ζαπατίστας στο Μεξικό.
Ο ΝΟΕΜΒΡΗΣ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ Η ΑΡΧΗ
ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΝΕΑ ΕΞΕΓΕΡΣΗ Σ’ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗ ΓΗ
Τρίτη 21 Οκτωβρίου 2008
Κομματόσκυλα και καιροσκόποι: Κάτω τα χέρια από τους μαθητές!
Κάθε χρόνο πλέον προκύπτουν νέα ζητήματα, στα οποία το μαθητικό κίνημα καλείται να απαντήσει δυναμικά και μαχητικά. Από την στιγμή που το κράτος και οι εταιρείες δεν αποφασίζουν να σεβαστούν κανένα δικαίωμα (πράγμα αδύνατο διότι στηρίζουν την εξουσία τους σε αυτήν την εκμετάλλευση), οι μαθητές δεν έχουν παρά να αντιδράσουν. Αυτή η αντίδραση λοιπόν εκφράζεται μέσα από τις αποχές, τις καταλήψεις, τις διαδηλώσεις και γενικά την πολύμορφη δράση τους.
Φυσικά, το σκηνικό που δημιουργείται δίνει τροφή σε διάφορους καιροσκόπους που βλέπουν στην αθωότητα των παιδιών τα αυριανά φερέφωνα τους. Βέβαια, αν θέσουν ξεκάθαρα τις κομματικές τους προσδοκίες γνωρίζουν πως δεν θα έχουν κανένα όφελος, διότι οι νέοι διψούν για ακηδεμόνευτους αγώνες, έτσι με ύπουλους και υπόγειους τρόπους καπελώνουν αλλεπάλληλα τους μαθητικούς αγώνες.
Η πιο φανερή και ξεδιάντροπη πρακτική είναι αυτή του ΚΚΕ, όσον αφορά τα Συντονιστικά Αγώνα Σχολείων(ΣΑΣ). Αρχικά, το κάλεσμα αυτού του περιβόητου συντονιστικού γίνεται πάντα (τυχαία φυσικά!) από άτομα της ΚΝΕ, και η δικαιολογία είναι ότι τυχαίνει να είναι πρωτοπόροι. Δεν γίνεται εκτεταμένη ενημέρωση, καλούν συγκεκριμένα άτομα(ανταποκρίνονται εντελώς τυχαία ΚΝίτες κατά κύριο λόγο), και οι αποφάσεις είναι έτοιμες από το ΣΑΣ Αθήνας, όπως και τα φυλλάδια με την προοπτική της ενωτικής και πανελλήνιας δράσης! Δέχονται μόνο εκλεγμένα άτομα σε 15μελή, αποκλείοντας μεγάλο μέρος της μαθητικής κοινότητας, δίνοντας ένα συγκεντρωτικό χαρακτήρα «συνδικαλιστικού οργάνου» των μαθητών.
Ας περάσουμε σε πιο απτά περιστατικά… Θεσσαλονίκη 17 Νοέμβρη 2007, και ενώ όλες οι συλλογικότητες περνούν από το Πολυτεχνείο με τις πορείες τους, μόνο το ΚΚΕ, και τυχαία πάλι το ΣΑΣΘ αποφασίζουν να μην περάσουν από εκεί. Στην προσπάθεια ενός ατόμου να μοιράσει φυλλάδια της Πρωτοβουλίας Μαθητών ενάντια στην κομματοποίηση, οι φρουροί της ΚΝΕ τον τραμπούκισαν, και τελικά τον έδιωξαν. Στην Λάρισα, το ΣΑΣΛ καταλήγει τις πορείες του στο Εργατικό Κέντρο (παραδοσιακά ΚΚΕ), μαζί με φοιτητές της ΠΚΣ(φοιτητική παράταξη του ΚΚΕ), με την δικαιολογία πως το ΕΚ τους παραχωρεί δωρεάν το χώρο (από την καλή του την καρδιά πάντα!).
Αλλά το πιο εξόφθαλμο γεγονός είναι οι πορείες για το ασφαλιστικό που συμμετέχει το ΣΑΣ σε πολλές πόλεις. Το κεντρικό σύνθημα είναι: Εμπρός λαέ, μην σκύβεις το κεφάλι, τώρα με το ΠΑΜΕ αντίσταση και πάλη. Όσες φορές υπάρχουν αντιδράσεις για την στήριξη στο ΠΑΜΕ το «λογικότατο» επιχείρημα είναι ότι το ΠΑΜΕ δεν ανήκει σε κανένα κόμμα. Ναι! Το θέατρο του παραλόγου… Το λένε και γελούν μόνοι τους, όταν ξέρουν πως το ΠΑΜΕ είναι απλά η συνδικαλιστική επέκταση του ΚΚΕ. Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Ριζοσπάστης ανακοινώνει πριν γίνουν τις συνελεύσεις των ΣΑΣ, και ύστερα τις αποφάσεις τους και τις δράσεις με εγκωμιαστικό τρόπο. Τέλος, σε τεύχος της ΚΟΜΕΠ(Κομμουνιστική Επιθεώρηση, περιοδικό του ΚΚΕ, άνοιξη 2007) γράφει πως το σύνθημα έξω τα κόμματα από τα σχολεία είναι σαφής επίθεση στο ΚΚΕ και πως στοχεύει στον κατευνασμό του μαθητικού κινήματος. Στην συνέχεια, προτρέπει την ΚΝΕ να λειτουργεί ως πρωτοπόρος στα συντονιστικά, εγκωμιάζοντας το καπέλωμα. Όποιες πρωτοβουλίες γίνονται από αναρχικούς ή ανένταχτους αριστερούς χαρακτηρίζονται αποτυχημένες, διότι (και καλά!) συμμετέχουν μόνο άτομα αυτού του χώρου(λες και στα ΣΑΣ που είναι μόνο κνίτες είναι καλύτερα).
Οι αγώνες των μαθητών είναι υπόθεση των ίδιων, και όχι των κομμάτων
Αυτοοργανώνουμε την αντίσταση μας με ακηδεμόνευτες πρωτοβουλίες
Ανεξάρτητη Μαθητική Κίνηση(Λάρισα)
Αυτόνομη Πρωτοβουλία Μαθητών (Θεσσαλονίκη)
Φυσικά, το σκηνικό που δημιουργείται δίνει τροφή σε διάφορους καιροσκόπους που βλέπουν στην αθωότητα των παιδιών τα αυριανά φερέφωνα τους. Βέβαια, αν θέσουν ξεκάθαρα τις κομματικές τους προσδοκίες γνωρίζουν πως δεν θα έχουν κανένα όφελος, διότι οι νέοι διψούν για ακηδεμόνευτους αγώνες, έτσι με ύπουλους και υπόγειους τρόπους καπελώνουν αλλεπάλληλα τους μαθητικούς αγώνες.
Η πιο φανερή και ξεδιάντροπη πρακτική είναι αυτή του ΚΚΕ, όσον αφορά τα Συντονιστικά Αγώνα Σχολείων(ΣΑΣ). Αρχικά, το κάλεσμα αυτού του περιβόητου συντονιστικού γίνεται πάντα (τυχαία φυσικά!) από άτομα της ΚΝΕ, και η δικαιολογία είναι ότι τυχαίνει να είναι πρωτοπόροι. Δεν γίνεται εκτεταμένη ενημέρωση, καλούν συγκεκριμένα άτομα(ανταποκρίνονται εντελώς τυχαία ΚΝίτες κατά κύριο λόγο), και οι αποφάσεις είναι έτοιμες από το ΣΑΣ Αθήνας, όπως και τα φυλλάδια με την προοπτική της ενωτικής και πανελλήνιας δράσης! Δέχονται μόνο εκλεγμένα άτομα σε 15μελή, αποκλείοντας μεγάλο μέρος της μαθητικής κοινότητας, δίνοντας ένα συγκεντρωτικό χαρακτήρα «συνδικαλιστικού οργάνου» των μαθητών.
Ας περάσουμε σε πιο απτά περιστατικά… Θεσσαλονίκη 17 Νοέμβρη 2007, και ενώ όλες οι συλλογικότητες περνούν από το Πολυτεχνείο με τις πορείες τους, μόνο το ΚΚΕ, και τυχαία πάλι το ΣΑΣΘ αποφασίζουν να μην περάσουν από εκεί. Στην προσπάθεια ενός ατόμου να μοιράσει φυλλάδια της Πρωτοβουλίας Μαθητών ενάντια στην κομματοποίηση, οι φρουροί της ΚΝΕ τον τραμπούκισαν, και τελικά τον έδιωξαν. Στην Λάρισα, το ΣΑΣΛ καταλήγει τις πορείες του στο Εργατικό Κέντρο (παραδοσιακά ΚΚΕ), μαζί με φοιτητές της ΠΚΣ(φοιτητική παράταξη του ΚΚΕ), με την δικαιολογία πως το ΕΚ τους παραχωρεί δωρεάν το χώρο (από την καλή του την καρδιά πάντα!).
Αλλά το πιο εξόφθαλμο γεγονός είναι οι πορείες για το ασφαλιστικό που συμμετέχει το ΣΑΣ σε πολλές πόλεις. Το κεντρικό σύνθημα είναι: Εμπρός λαέ, μην σκύβεις το κεφάλι, τώρα με το ΠΑΜΕ αντίσταση και πάλη. Όσες φορές υπάρχουν αντιδράσεις για την στήριξη στο ΠΑΜΕ το «λογικότατο» επιχείρημα είναι ότι το ΠΑΜΕ δεν ανήκει σε κανένα κόμμα. Ναι! Το θέατρο του παραλόγου… Το λένε και γελούν μόνοι τους, όταν ξέρουν πως το ΠΑΜΕ είναι απλά η συνδικαλιστική επέκταση του ΚΚΕ. Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Ριζοσπάστης ανακοινώνει πριν γίνουν τις συνελεύσεις των ΣΑΣ, και ύστερα τις αποφάσεις τους και τις δράσεις με εγκωμιαστικό τρόπο. Τέλος, σε τεύχος της ΚΟΜΕΠ(Κομμουνιστική Επιθεώρηση, περιοδικό του ΚΚΕ, άνοιξη 2007) γράφει πως το σύνθημα έξω τα κόμματα από τα σχολεία είναι σαφής επίθεση στο ΚΚΕ και πως στοχεύει στον κατευνασμό του μαθητικού κινήματος. Στην συνέχεια, προτρέπει την ΚΝΕ να λειτουργεί ως πρωτοπόρος στα συντονιστικά, εγκωμιάζοντας το καπέλωμα. Όποιες πρωτοβουλίες γίνονται από αναρχικούς ή ανένταχτους αριστερούς χαρακτηρίζονται αποτυχημένες, διότι (και καλά!) συμμετέχουν μόνο άτομα αυτού του χώρου(λες και στα ΣΑΣ που είναι μόνο κνίτες είναι καλύτερα).
Οι αγώνες των μαθητών είναι υπόθεση των ίδιων, και όχι των κομμάτων
Αυτοοργανώνουμε την αντίσταση μας με ακηδεμόνευτες πρωτοβουλίες
Ανεξάρτητη Μαθητική Κίνηση(Λάρισα)
Αυτόνομη Πρωτοβουλία Μαθητών (Θεσσαλονίκη)
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
